15 oktober 2007

FAS - een schrikbeeld

Via "uitzending gemist" koos ik zo maar eens een naar het oog interessante uitzending in mei over FAS: het foetale alcohol syndroom. Ik geloof dat ik de afkorting wel eens had gehoord maar veel meer dan dat ook niet! Dat was echt even schrikken! Onwillekeurig gaan je gedachten uit naar je eigen kinderen en kleinkinderen en met dankbaarheid constateer je dat zij niet met dit syndroom belast zijn. Als je het programma ziet – alleszins de moeite waard! - word je je bewust wat een vreselijke uitwerking alcohol kan hebben op een ongeboren kind. Eén glas met een alcoholische drank kan al blijvende negatieve gevolgen hebben! En je zou tegen iedere toekomstige moeder willen zeggen: laat het toch alsjeblieft uit je hoofd om alcohol te drinken als je zwanger bent! Neem geen enkel risico op dit punt.


Feiten
Gelukkig zijn er heel veel aanstaande moeders die alcohol laten staan tijdens de zwangerschap. Desondanks worden in de West-europese landen 1 - 3 kinderen (per 1000) geboren met het FAS-syndroom. Zij vormen echter maar een deel van de 10 tot 12 geboorten die een hersenbeschadiging oplopen als gevolg van alcoholgebruik door de moeder.
In de USA worden de maatschappelijke kosten van een FAS-geboorte berekend op 5 miljoen dollar!

Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

09 oktober 2007

Op het digitale marktplein ...

Regelmatig lees ik één van de Zweedse christelijke kranten "Dagen" via het internet. Net als meerdere kranten biedt deze krant tegenwoordig de mogelijkheid om eigen blogartikelen of reacties op (digitale) krantenartikelen te linken aan het desbetreffende artikel. Hiermee krijgt de krant zicht op hoe de buitenwereld op hun nieuws- en debatartikelen reageert.

Daarnaast worden ook de blogs die aan die artikelen worden gelinkt frequenter gelezen en anderen reageren op hun beurt weer met commentaren op die blogartikelen.
Zelf reageer ik soms ook op krantenartikelen of reageer op reacties van anderen. Meest waardevol zijn altijd die contacten waarbij van beide kanten getracht wordt tot een dialoog te komen en beiden op elkaars gedachten en vragen reageren. Gebeurt dat niet, dan heeft het weinig zin om in gesprek te blijven.

Overigens weet ik mij in goed gezelschap. Ook Paulus was in Athene te vinden op het marktplein. Lees maar: "op het marktplein ging hij dagelijks in debat met de mensen die hij daar aantrof." Hd 17:17.

In de tijd van Paulus waren veel mensen juist op het marktplein, juist om te praten over nieuwe ideeën en gedachten. Vandaag de dag hebben mensen op een marktplein veelal geen tijd voor dat soort zaken. Op het digitale marktplein zijn evenwel altijd mensen te vinden, mensen die zich fysiek soms op grote afstand van elkaar bevinden, maar toch gesprekjes kunnen en willen aangaan met elkaar. In een tijd waar echte face-to-facegesprekken vanwege stress tot zeldzaamheden lijken te behoren, kan een webgesprek van grote betekenis zijn. Het is zaak om die mogelijkheid te benutten.

Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

28 augustus 2007

Nicodemus ontmoet Jezus (3)

Hoe gebeurt dat dan?

In Joh 3:9 stelt Nicodemus zijn 3e en laatste vraag: "Hoe gebeurt dat dan?" Zijn vraag heeft betrekking op het antwoord van Jezus op zijn vorige vraag nl. dat er wedergeboorte nodig is om het Koninkrijk van God binnen te kunnen gaan.
Jezus confronteert hem nu met zichzelf als Hij vraagt: Ben jij de leraar van Israël en weet deze dingen niet? Ai dat doet zeer! Kennelijk kun je professor in de theologie zijn en toch geen snars van geestelijke zaken begrijpen! Dat blijkt wel! Nicodemus loopt niet onmiddellijk weg na deze pijnlijke vraag. Hij was immers door Jezus ontvangen. Jezus had zich voor de vragen van Nicodemus opengesteld. Jezus confronteert hem nu met de waarheid: het meest essentiële weet je niet, Nicodemus!! Wie niet terugschrikt voor zo'n confrontatie vindt de waarheid!

Uit de woorden van Jezus blijkt dat wat Hij had gezegd over wedergeboorte eigenlijk al in het Oude Testament wordt vermeld nl. dat het niet gaat om een uiterlijke besnijdenis maar dat die besnijdenis teken moet zijn van een innerlijke besnijdenis, die van het hart, zie Deut.10:16 en met het oog op het nationaal herstel van Israel: Ez.36:25-27 en Ez.37.
Het gaat om de echte oprechtheid die wil luisteren naar de woorden van God en daar ook naar wil handelen.

Desondanks gaat het tot hiertoe toch nog maar om gewone aardse dingen, die iedereen begrijpen kan, maar zo vervolgt Jezus, uiteindelijk gaat het erom de hemelse dimensie van dit alles te zien. Schuld wordt namelijk niet weggenomen door alleen maar oprecht te zijn. Het gaat om de erkenning dat God mens werd in Jezus en bereid was onze straf te dragen, opdat wij vrijuit zouden kunnen gaan. Wie het verhaal leest over de slang op de staak in Numeri 21:4-9 begrijpt gelijk waar het omgaat. Het volk dat gebeten was door slangen moest kijken naar de koperen slang op de staak. Wie dat deed werd gezond. Door dat te doen stelden ze feitelijk hun vertrouwen op de God die hen dat middel tot genezing gaf. Op precies dezelfde wijze worden ALLE mensen opgeroepen om te zien op Jezus die daar hing aan het kruis om al ons kwaad te verzoenen. Geloven we dat? Dan worden ook wij genezen van de kwaal die de zonde in ons leven heeft veroorzaakt en worden we opnieuw geboren! Wij hoeven helemaal niets te doen, anders dan te "kijken". Alles is al gedaan. Je hand ophouden en eeuwig leven ontvangen. Het lijkt te mooi om waar te zijn. Let wel, het IS waar!

Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

30 juli 2007

Nicodemus ontmoet Jezus (2)

(zie voorgaande blog d.d. 13 juli) Nicodemus erkent Jezus als ‘leraar’ op grond van de tekenen die Jezus doet. Jezus reageert op Nicodemus! Hij sluit aan bij wat hij te berde brengt. Het is of Jezus denkt maar niet uitspreekt… "Ja Nicodemus, jij ziet wel tekenen, maar meer dan dat zie je niet en dat kan ook niet zolang je je eigen denkvermogen als belangrijkste kennisbron beschouwt." Maar zo zegt Jezus ‘Waarachtig, ik verzeker u: alleen wie opnieuw wordt geboren, kan het Koninkrijk van God zien.’ (vs 3). Hmm.. wat hebben die tekenen met het Koninkrijk van God te maken, vraag je je dan af. Nuchtere vraag! Maar eerst kijken we naar het antwoord van Nicodemus. Uit dat antwoord van Nicodemus blijkt zo duidelijk dat Nicodemus inderdaad zijn eigen denkvermogen als basis heeft. Hij zegt namelijk: ‘Hoe kan iemand geboren worden als hij al oud is?...Hij kan toch niet voor de tweede keer de moederschoot ingaan en weer geboren worden?’ (vs 4) Wie zijn verstand tot enig beoordelingscriterium maakt, kan tot geen andere beoordeling komen dan die van Nicodemus. Wie bij die vragen blijft staan, komt geen steek verder. MAAR … Nicodemus luistert! Hij luistert naar Jezus reactie, die goedbeschouwd helemaal geen antwoord is op de vraag van Nicodemus. Het denkspoor van Nicodemus is gewoon een doodlopende weg. Jezus vertelt hem nu wat ervoor nodig is om Jezus eerste antwoord te begrijpen. Daarvoor is geen superhoog IQ nodig. Een kind kan het zelfs begrijpen! maar Jezus herhaalt met wat andere woorden dat Nicodemus opnieuw geboren moet worden, een geboorte "uit water en Geest" (vs 5). Kijk, zolang iemand alleen op een natuurlijke wijze geboren is, uit een moeder en een vader, kun je alleen op een natuurlijke wijze de dingen om je heen begrijpen. In de geestelijke geboorte kun je de vader en de moeder voorstellen als de Geest van God en het Woord van God, zie o.a. 1 Kor 4:15 (’51), Jak.1:18, 1 Pet.1:23. Wie dat nieuwe leven ontvangt uit Gods Geest, krijgt een nieuw – geestelijk – beoordelings-vermogen. Pas daarna kun je nieuwe dingen gaan zien!

Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

26 juli 2007

Van der Poel orgel

Eindelijk werd het 23 juli: de dag waarop het nieuwe Van der Poel-orgel zou worden geleverd.

Al vijf jaar eerder had ik mijn oog laten vallen op de orgelprodukten van Van der Poel, een sympathieke, maar ook uiterst kundige orgelbouwer van Nederlandse bodem. Na eerst andere topmerken als Johannus, Domus en Cantor te hebben onderzocht kwam ik uit bij Van der Poel die naar mijn smaak en inzicht de orgels van eerder genoemde fabrikanten zeer wel overtreft in vergelijking met de klankexpressie van echte kerkorgels.

Afgelopen voorjaar werd ik geïnspireerd om de draad opnieuw op te pakken en tijdens ons bezoek aan Nederland bezocht ik hem opnieuw om in de daarop volgende weken tot een definitieve keuze te komen.

Meerdere malen heb ik mij tijdens de periode eraan voorafgaande afgevraagd of het wel echt werkelijkheid zou worden. ’t Was toch eigenlijk te mooi mooi om waar te zijn.
Maar het werd waar!
Met wat kunst en vliegwerk werd het orgel in verschillende delen door ons uit de auto getild en op z’n toekomstige plaats gezet: een zwaar klusje! Na het plaatsen van de basisunit, werd het bovenfront erop geplaatst. De dag daarop werd het orgel geïntoneerd (aangepast op de akoestische omstandigheden van de kamer).

twee disposities
Er zijn twee type orgels in dit orgel verenigd: een barokorgel, speciaal gericht op het spelen van de Duitse orgelliteratuur ten tijde van J.S.Bach en daarnaast een meer Nederlands georiënteerd orgel voor het spelen van meer romantische werken van de 19e en 20e eeuw. De registers doen dan ook dienst voor beide orgels met voor beide orgeltypes een verschillende klankkleur.

techniek
Ook al ziet het orgel eruit als een klein pijporgel, toch is het orgelgeluid geheel en al digitaal electronisch. Het binnenwerk van het orgel heeft veel verwantschap met het moederboard van een computer.
De klank van het orgel is niet gebaseerd op sampling zoals in de meeste andere digitale orgels maar op computersimulatie. Dat betekent dat de klank het resultaat is van voortdurend en complex rekenwerk waarin o.a. toets- en registerinformatie een rol spelen. Hierdoor komt het geluid over als van een echt kerkorgel.

fraai meubel
Het orgel is niet alleen een waar hoogstandje qua techniek, maar heeft ook een bijzonder mooi afgewerkte buitenkant. Het lichteiken bovenfront is voorzien van ahornhouten pijp-imitatielatten. Achter het houten front bevindt zich een dubbele unit luidsprekerboxen (8 stuks).
Aan beide kanten van de 4,5 octaaf grote, dubbele speeltafel bevinden zich 12 zwarte trekregisters, links die voor het hoofdmanuaal, rechts die voor het bovenmanuaal.
De ondertoetsen van beide klavieren zijn gemaakt van witbeuken hout, de boventoetsen van ebbehout. Het orgel is voorzien van een concaaf pedaal. De witte knoppen tussen de manualen maken onderdeel uit van een aantal zelf in te stellen geheugencombinaties van registers.

clavecimbel
Een interessant detail van het orgel is dat ik bij de samenstelling van het orgel heb gekozen om het hoofdmanuaal tevens als clavecimbel te kunnen gebruiken. Heel veel werkjes van Bach zijn geschreven voor clavecimbel en klinken heel fris daarop. Prachtig dat deze speciale mogelijkheid in ons orgel is ingebouwd. Het klinkt net als het orgel heel levensecht.

Wat voor mij 44 jaar geleden begon met een harmonium, vervolgd werd door een Viscount (ca 1968), later door een kleine Philicorda (1980) en een Johannus 230 (1985) heeft nu de vorm en klank gekregen van een waar droomorgel!

Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

14 juli 2007

hevige regenval

Hevige regenval in het glooiiende landschap in onze omgeving veroorzaakte de laatste weken aanzienlijke schade aan wegen, vooral in Gränna, hier 30 km vandaan. Hele stukken weg brokkelden af. Ook werd de grond onder weggedeeltes weggespoeld.

Op de rechtse foto wordt duidelijk hoeveel feitelijk is weggespoeld, daar de aansluitingen op de riolering nog op hun oorspronkelijke plaats zitten!!

Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

13 juli 2007

Nicodemus ontmoet Jezus (1)

Je kunt de Bijbel op heel veel verschillende manieren lezen. Eén manier vind ik zelf heel betekenisvol nl. de evangeliën te lezen met als focus de ontmoeting van mensen met Jezus. In Joh.3 is het Nicodemus die Jezus opzoekt en wel ’s nachts, ook al kan dat ook ’s avonds betekenen. Als farizeeër - geestelijk leider van het volk – was het evenwel niet okay om Jezus op te zoeken. De overige farizeeërs moesten niks van Jezus hebben zo blijkt telkens weer uit de evangeliën. Nicodemus was echter tot de conclusie gekomen dat Jezus geen charlatan kon zijn, gelet op de tekenen en wonderen die Jezus deed. Opmerkelijk is dat hij openlijk toegeeft dat niet alleen hijzelf maar ook de andere farizeeën “weten” dat Jezus een goddelijke missie heeft, want zo zegt hij “niemand kan deze tekenen doen, die U doet, tenzij God met hem is” (3:2). Desondanks willen zijn “collega-leiders” niets met Jezus te maken hebben. Zij willen gewoon niet! – ook al zijn ze van binnen eigenlijk wel overtuigd, kunnen ze eigenlijk niet om Jezus heen…

Nicodemus is anders. Hij erkent het bijzondere van Jezus net als zijn collega's, maar hij besluit zijn eigen innerlijk niet te overschreeuwen. Hij gaat op onderzoek uit. Wil overigens liever niet dat mensen hem zien, zijn collega’s al helemaal niet.

Jezus ontvangt hem. Waar dat was, staat er gewoon niet. Maakt dus ook niet uit. Je zou kunnen zeggen dat wie Jezus wil ontmoeten die wordt door Hem ontvangen. Je hoeft niet op een bijzondere plaats te zijn. Wie Jezus wil leren kennen, mag gewoon tot Hem gaan waar hij ook maar is en zoals hij is, met twijfels, vragen en al. Dat kan door je in gebed in alle eerlijkheid tot Hem uit te spreken. Hij leeft! Hij hoort! Ook al ben je nog gehuld in geestelijke duisternis!
Niemand dwong Nicodemus tot die ontmoeting. Hij luisterde naar zijn hart en ging. Zijn collega’s gingen niet. Zij bleven in die geestelijke duisternis waarin ze zich bevonden. Hadden dat ook alleen aan zich zelf te wijten. Jezus had ook hen ontvangen als ze vanuit diezelfde oprechtheid als van Nicodemus tot Jezus waren gegaan. Ook voor ons geldt dat. Zowel gelovigen als ongelovigen kunnen bij Hem terecht. Hij wijst je niet af, Hij wijst niemand af! Dat deed Hij bij Nicodemus niet. Bij jou en mij ook niet, wie we ook zijn. Enige eis is: een oprechte, innerlijke houding, zoals die van Nicodemus. Meer is niet nodig!
Elders lezen we dat Jezus uitroept:

Matth 11:28 Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven. 29 Neem mijn juk op je en leer van mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, 30 want mijn juk is zacht en mijn last is licht.’

Wat een pretentie!! Zo maar (innerlijke) rust te kunnen garanderen. Werkelijk rust! Een voortdurend innerlijk zoeken komt tot rust als je naar Hem gaat, belooft Hij hier. Dat is nogal wat! Hij wijst naar zich zelf en zegt “Ik ben zachtmoedig en nederig van hart”. Ooit iemand gehoord die zulke pretenties had? En toch … zou een charlatan zulke woorden over z’n lippen laten komen? Uitgesloten! Lees verder! Ontdek meer van Hem. Als iemand de moeite waard is, dan is Hij het!

Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

06 juli 2007

Gedachten bij "intolerantie"

Ik las vandaag het volgende bericht: "Extremistische moslims hebben op 26 juni in Bangladesh tien ex-moslims in elkaar geslagen, die zich twee weken eerder, samen met 32 anderen, hadden laten dopen in de rivier. De tien bekeerlingen werden met stokken in elkaar geslagen. Ook gooiden de belagers bakstenen naar hen toe en dreigden ze hun huizen in brand te steken. Twee werden er met de dood bedreigd. Sommige slachtoffers moesten in het ziekenhuis behandeld worden. De volgende dag kwamen de extremisten terug om de christenen te vertellen dat ze binnen 24 uur hun huizen moesten verlaten. Anders zouden die in brand worden gestoken. Aanvankelijk weigerde de politie de aangifte van het geweld op te nemen, maar later heeft de politie toch een speciaal team in het dorp gestationeerd om de christenen te beschermen. Het team zou er drie maanden blijven. Hopelijk zijn dan de gemoederen bedaard." Wat een extreme vorm van geloofsdwang! Wat een druk op anderen om zich aan te passen! Wie zich zelf een beetje kent herkent er in ieder geval iets van! Wij willen graag dat anderen denken zoals wij. Daar waar dat zo is schept dat een band en ten diepste vermindert het ons existentiële gevoel van eenzaamheid enigszins. Meestal staan we daar niet zo bij stil, toch is het wel zo, denk ik. Wij "groeien" allemaal als we een positieve reactie krijgen op wat wij zeggen of schrijven. Daar zijn we blij mee. Het begint al heel jong! Ik herinner me een eigen uitspraak van zo'n ca 47 jaar geleden: "Als jij mijn tekening mooi vindt, vind ik de jouwe ook mooi!" Herkenbaar? Afhankelijk van de vraag waar we "staan" zullen we verschillend reageren op bovenstaand geweldsrapport. Als christen grijpt je zo iets aan. Gelukkig kun je daar ook iets mee. Door het wereldwijd bidden voor medechristenen gebeurt er iets, geloven wij. Jezus heeft ook gezegd dat we in de wereld verdrukking zullen hebben ook al kan die verdrukking op verschillende wijzen tot uiting komen. Als christenen weten we dat het ook gaat om een geestelijke strijd achter de coulissen, iets wat we niet zien, maar daarom nog wel een feit is. De Bijbel licht soms een tipje op van wat in de onzienlijke wereld gebeurt. Wie geen christen is denkt al heel gauw in termen van religieus fundamentalisme, heeft er niet zo veel mee; reageert veel meer op ellendige werkomstandigheden voor kinderen in China of India. Toch? En laten we eerlijk zijn christenen reageren eveneens minder als we lezen over onlusten tussen Sikhs en moslims. Dat is wel begrijpelijk – het hemd is nader dan de rok – maar gelijktijdig niet helemaal eerlijk. Geloofsdwang is fout of het nu christenen of wie dan ook betreft. Misschien is het beter om het maar opvattingintolerantie te noemen, want iedereen heeft meer of minder moeite met het horen van opvattingen die niet met de zijne stroken en reageert daar meer of minder heftig op. Het is goed om te beseffen dat we allemaal aan deze diep menselijke kwaal van intolerantie lijden. Wie meent te kunnen wijzen naar anderen, wijst doorgaans met meer vingers naar zich zelf! Daarmee niet gezegd dat we extreme vormen van repressie moeten laten voor wat het is. Laat ieder doen wat hij daarin meent te moeten doen! Het ging me op dit moment echter om de andere kant van de medaille.

Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

14 juni 2007

geld of gemeenschap?

Pasen was één van de feesttijden van God die Hij had ingesteld voor zijn volk. Helaas wees de praktijk uit dat het feest na de instelling ervan slechts een enkele keer werd gevierd zoals God het had bedoeld. Ten tijde van Jezus was het met dat vieren ook maar twijfelachtig gesteld. Het is opmerkelijk dat het paasfeest in Joh.2:13 hier feest van de Joden wordt genoemd, terwijl de feesten in het Oude Testament altijd het karakter hebben van een feest van God of mijn hoogtijdagen.

Overigens blijkt dat ook uit het direkte vervolg. Als Jezus naar Jeruzalem reist, blijkt de tempel tot een verkoophal te zijn verworden. Met de beste bedoelingen overigens hoor, dat wel! Al die verkopers wilden de aangelande reizigers uit den lande voorzien van het benodigde om de Heer een offer te kunnen brengen, zoals voorgeschreven in Ex.12:5.
Dat Jezus daar toch even anders over dacht blijkt uit zijn naar ons oordeel onverwacht heftige reactie. Jezus maakt nota bene een zweep van touw en jaagt al die handelaars in vee en geldwisselaars de tempel uit. De geldwisselaars gaven vermoedelijk geen gehoor aan Jezus opdracht om per direkt te vertrekken. Maar wat doet Jezus? Hij strooit hun munten rond en gooit hun tafels omver! Zie je het voor je? “Nou, nou, is dat nou echt nodig? “Kan dat nou niet wat minder heftig?”, ben je dan als bedaarde westerling geneigd te denken. Tja, we hebben het hier natuurlijk wel over de Heer van de Schepping! Toch maar ‘s even goed over nadenken dus, want het staat er natuurlijk niet voor niks. Het was echt geen bladvulling voor Johannes.

De handelaren van die tijd hadden blijkens het betoog ook oog voor (het geld) van de kleine man, als die de Heer een duivenoffer wilde brengen. Uit Jezus woorden die Hij tot hen richt, kunnen we afleiden waarom Jezus zo ongemeen fel te keer ging. Hij zegt tegen hen: ‘Weg ermee! Jullie maken een markt van het huis van mijn Vader!’ Hmm.. kennelijk weinig gevoel voor commercie…! De schoorsteen van die handelaren moet toch ook blijven roken? Of niet soms? Reageert Jezus hier bij nader inzien toch niet wat erg rechtlijnig?
Ja, je wordt in dit gedeelte binnen de kortste keren met een hele zooi vragen opgezadeld.

Ik vermoed dat de discipelen toch ook wel even achter hun oor gekrabd hebben, toen ze dat allemaal zo zagen, maar later herinnerden ze zich een passage uit psalm 69:10 – moet je dan overigens wel een aantal keer gelezen hebben!! Daar staat: “De ijver voor uw huis zal Mij verteren.” De gedachte die daarin inbegrepen lijkt te zijn is deze: Jezus zal er alles voor doen om die plaats waar God wil wonen (tempel in het OT, de gemeente alsook de lichamen van de individuele gelovigen in het NT) te bevrijden van een demonisch geïnspireerd denken dat gefocust is op economie en haar te brengen in een sfeer van gemeenschap met God die gekenmerkt wordt door gebed.

Vraag aan ieder van ons is of wij persoonlijk en als geloofsgemeenschap in ons dagelijks leven worden gestuurd door “geld” of door gemeenschap met God. Een serieuze vraag zoals u uit het laatste plaatje kunt opmaken!

Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

09 juni 2007

Bach en zijn muziek

Bach heeft altijd een enorme aantrekkingskracht gehad op mij. Ik herinner mij hoe ik als 9-jarige bij oudoom Chris in Scheveningen verliefd werd op Bachs preludes en fuga's. Het werd mijn droom ze zelf te kunnen spelen.

Afgelopen week las ik een boekje van een bekende Zweedse godsdienstpsycholoog Owe Wikström met de titel "Toccata" waarin hij allerlei gedachten uit over de betekenis van Bach's muziek.

Het is leuk om te merken hoe ook hij thuis lijkt te zijn in de muziekwereld van deze componist.
Hij schrijft over de bekende toccata i d-moll (bwv565) die hij op enig moment herkende op een perron maar daar gedeformeerd was tot mobielmelodietje met steriele tonen die ver verwijderd waren van de majestueuze orgelklanken.
Bachs muziek heeft weinig weg van de oorvlijers van vandaag, zo merkt hij op en soms kost het wat tijd voordat je het muziekthema of de melodielijn hebt gevonden. Toch is het of de af en toe ronduit zware muziek een bepaalde innerlijke zekerheid en rust overdraagt aan de (geoefende) luisteraar. Speciale stukken lijken dat des te sterker te doen. Hoe wervelend de vingers ook over de manualen bewegen, even helder, rustig en onverstoorbaar gaan de statige tonen van de pedaalpartij door in een voortdurende herhaling zoals in Bachs fantastische Passacaglia (582). Het is alsof het leven in al z'n bruisende veranderingen niets af kunnen doen aan de eeuwige grondtonen van Gods trouw en liefde voor zijn kinderen. Uiteraard is dat meer de subjectieve belevenis van mij in dit geval, maar Owe vermeldt hoe hij en ook anderen dat op een soortgelijke wijze ervaren.

Er is ook een andere paradox. Bachs muziek welt als een onaflaatbare stroom noten over het papier, maar de persoon achter de muziek blijft hoegenaamd anoniem. We weten maar heel weinig over hoe Bach zelf dacht. Hij zocht geen publiciteit of aandacht voor zich zelf. Soli Deo Gloria was het levensmotto voor zijn muzikale nijverheid. Zo anders dan velen van zijn tijdgenoten en de musici van vandaag!
Ik ervaar het als een verademing als iemand met zulk een onvoorstelbaar muziektalent als Bach er toch niet op uit was om daar voortdurend mee te pronken.
Zijn vastigheid en rust vindt hij in zijn God, iets wat bij voortduring tot uiting komt in zijn kantates. Opmerkelijk is dat iets van die rust op zoveel mensen afstraalt die naar zijn muziek luisteren. En dat geldt niet alleen voor hen die zijn geloofsvertrouwen delen!

Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

25 mei 2007

Rode Azalea - Anchee Min

Van de week las ik een opmerkelijk boek over een Chinese vrouw die vertelt over haar leven in China tijdens de zestiger en zeventiger jaren onder Mao's regime.
In het eerste deel vertelt ze hoe het leven was als oudste dochter in een voormalige "burger"-familie in Shanghai. Al het doen van mensen werd gecontroleerd, geregistreerd en gestuurd vanuit het communistische partijapparaat.
Waarheid was (is) in China slechts waarheid voorzover nuttig voor de partij; zo niet dan wordt de waarheid daaraan gewoon aangepast. Die "waarheid" kan overigens heel gemakkelijk en snel veranderen in het tegendeel als "de partij" dat nuttig acht. De beste eigenschap is snel van kleur te kunnen veranderen en toch blijven volhouden dat het rood is! Wie zich daarin niet kan vinden is binnen de kortste keren uitgerangeerd. Anchee beschrijft hoe haar ouders verschillend reageren op de culturele revolutie van Mao. Vader, die pragmatisch denkt en om de lieve vrede de partijmacht gewoon maar aanvaardt, moeder die zich met hand en tand verzet tegen onrecht ook al zijn het partijfunctionarissen die haar dat aandoen.
Anchee lijkt naar haar eigen beschrijving te lezen meer op haar moeder, hoewel ze jong en enthousiast haar leven volledig wil wijden aan de partij.

deel 2
De partij heeft bepaald waar Anchee te werk gesteld wordt, nl. op de staatsboerderij "het Rode Vuur" ergens op het platte land. Het is fysiek een enorm hard en zwaar leven waarbij iedereen – vrouwen zowel als mannen – geacht worden hun privéleven volledig op te offeren ten gunste van de partij (de God van Chinezen).
Het moeilijkste van dat leven is evenwel de voortdurende machtsstrijd die er heerst waarbij een helpcommandante (Lu) van het regiment de commandante (Yan) probeert uit de weg te ruimen om zelf de macht over te kunnen nemen. Alle vormen van bespionering, valse aanklachten, extreem dogmatisch maoïsme worden ingezet. Een vreselijke eenzaamheid waarbij niemand de ander durft te vertrouwen is daarvan het gevolg. Na een aantal maanden wordt Anchee tot hulpcommandante benoemd en ontstaat er een nauwe hoewel uiterste geheime vriendschap tussen Yan en Anchee. Vriendschap is evenwel ten strengste verboden volgens de partij; is slechts een uitvinding van burgerlijk denken. Alleen liefde tot de partij is aanvaardbaar!
Liefde tussen man en vrouw is evenmin aanvaardbaar en wordt eveneens als een uitwas van egoïstisch individualisme beschouwd dat met alle mogelijke middelen in de kiem gesmoord moet worden. Als een vrijend stel 's nachts buiten in het veld betrapt wordt, wordt de vrouw gedwongen de man aan te geven als verkrachter, waarna de man per omgaande wordt terecht gesteld. Trouwen kan weliswaar als men daartoe een verzoek indient, maar dat betekent gelijktijdig dat je daarmee de verachting van de partij op je laadt en willekeurig ergens in een dorpje op het platteland geplaatst wordt....
In deze knellende dwangbuis waarin zowel soldaten als commandanten worden geperst krijgt de vriendschap tussen Yan en Anchee ook lichamelijke uitdrukkingsvormen. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan!

deel 3
Als mevrouw Mao voor haar propagandafilm vrouwelijke filmsterkandidaten zoekt onder arbeidsters is ook Anchee een van de gegadigden. Als zij daardoor in een studio in Shanghai belandt, verzeilt ze ook daar in een slangenkuil vol intriges van machtstrijd en afgunst. Ze wordt daardoor uiteindelijk gedegradeerd tot vloerenboenster en hulpje van haar valse concurrente.
Aan het eind van het boek lijkt het tij te keren voor haar, maar helaas Mao overlijdt en onmiddellijk daarna valt zijn vrouw Jiang Qing in ongenade bij de partij wat directe consequenties heeft voor de levensvooruitzichten van Anchee. Daar sluit het boek heel abrupt. Halverwege de tachtiger jaren heeft ze volgens het naschrift de wijk genomen naar de VS.

beoordeling
Anchees zelfbiografie bevestigt hoe de Chinezen leefden (leven) in een maatschappij waar iedereen wordt gedwongen te leven naar de maatstaven van de partij, maar waar mensen desondanks dromen van vrijheid en liefde zoals dat in het leven van Anchee tot uitdrukking komt.
Wij die in het Westen leven ervaren deze Chinese wereld als een vreselijke vorm van staatsinmenging in de privélevens van haar onderdanen, die mij doet denken aan de roman van George Orwell : "1984".
Iedereen is verplicht zich bij voortduring te verdiepen in de gedachten van voorzitter Mao (het rode boekje) en zich deze gedachten in te prenten als ware het "Heilige Schrift", evenwel zonder de mogelijkheid om over die gedachten zelfstandig na te denken, laat staan ze af te wijzen!
Ongehoorzaamheid aan de gedachten van de partij wordt zwaar bestraft. De voortdurende onvrijheid en de totale onverschilligheid ten opzichte van de individu maakt het partijapparaat tot een verscheurend beest met demonische trekken.
Het lezen van het boek laat zien hoe het communisme in de praktijk heeft gefunctioneerd in de jaren 60 – 70 en bevestigen het beeld wat toen al aanwezig was over het communistische juk, maar dat indertijd steeds werd afgedaan als kapitalistenpropaganda. Het boek zou m.i. speciaal gelezen moeten worden door hen die nog steeds sympathie hebben voor het Chinees maoïstische systeem. Misschien dat het als eye opner zou kunnen fungeren.
Overal waar de waarheid vrijelijk door een overheid wordt aangepast tot dat wat overeenstemt met de eigen ideeën zonder mogelijkheden tot openbare kritiek daarop, wordt het volk verdrukt.
Hopelijk opent het echter ook onze eigen ogen hier in het vrije? Westen. Is misschien de economie op weg om de nieuwe "partij" van het Westen te worden door in toenemende mate op soortgelijke wijze gehoorzaamheid af gaat dwingen met het risico van navenante slavenketenen? Qua vadis?
Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

13 mei 2007

Omdat ..

Omdat U bent,
          mag ik er zijn.          
Omdat U mijn Vreugde bent,                            
heb ik alle reden tot blijdschap.                            
Omdat U mijn Vrede bent,                            
kan ik gerust zijn.                            
Omdat U het Levende Water bent,                          
zal ik nooit meer dorst hebben.                           .          

Omdat U mijn Voorziener bent,                            
hoef ik nooit in het donker te dwalen.                            
Omdat U het Leven bent,
is de dood in mij gestorven.
Omdat U Heilig bent,
ben ik apart gezet voor U.
Omdat U Krachtig bent,
durf ik zwak te zijn.

Omdat U mijn Bevrijder bent,
hoef ik niet als slaaf te leven.
Omdat U mijn Schepper bent,
is er maar één zoals ik.
Omdat U Goed bent,
kan ik vertrouwen.
Omdat U de Eeuwige bent,
heb ik alle tijd.

Omdat U mijn Vader bent,
kan ik onbezorgd zijn als een kind.
Omdat U mijn Hoop bent,
durf ik te geloven in morgen.
Omdat U Majesteit bent,
ben ik koninklijk.
Omdat U mijn Helper bent,
wordt geen last mij te zwaar.

Omdat U de Weg bent,
kan ik rustig wandelen.
Omdat U het Antwoord bent,
durf ik mijn vragen te stellen.
Omdat U de Waarheid bent,
hoef ik mijn onzekerheid niet te verbergen.
Omdat U Genade bent,
kan ik het leven aan.

Omdat U Volmaakt bent,
staar ik mij niet blind op mijn beperkingen.
Omdat U mijn Maker bent,
heb ik heel veel mogelijkheden.
Omdat U mijn Toevlucht bent,
durf ik risico's aan.
Omdat U de Eerste bent,
hoef ik niet altijd vooraan te staan.

Omdat U mijn Schuilplaats bent,
heb ik niets te vrezen.
Omdat U het Begin bent,
weet ik waar ik vandaan kom.
Omdat u het Einde bent,
weet ik waar ik heen ga.
Omdat U de Opstanding bent,
jaagt de dood geen angst meer aan.

Omdat U mijn Bruidegom bent
weet ik wat ware liefde is.
Omdat U mijn Herder bent,
kan ik uw stem verstaan.
Omdat U mijn Heer bent,
durf ik mij over te geven.
Omdat U Trouw bent,
hoef ik niet te vrezen losgelaten te worden.

Omdat U Alles bent,
hoef ik het niet te zijn.
Omdat U Liefde bent,
daarom …

Bron: Omdat U bent … van Corrie Oosterhuis
Uitgeverij Vision – Groningen.
Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

06 mei 2007

Gebrek aan wijn

Het is niet te geloven maar de Bijbel vermeldt het: er was gebrek aan wijn! Op een bruiloft wel te verstaan. Pijnlijk dus. Verkeerde inschattingen gemaakt. Misschien meer gasten dan verwacht; die wellicht ook meer wijn dronken dan verwacht… Hier in Zweden onder christenen beschouwt men zo'n mededeling als dubbel pijnlijk. Er is al zo'n groot alcoholprobleem en veel jongeren zuipen zich werkelijk laveloos. Bewust! Ook al neemt dat bewustzijn tijdens weekendavond natuurlijk heel snel af. En dan staat tot overmaat van ramp zo'n mededeling van een tekort aan wijn ook nog eens in de Bijbel. Dat schiet dus echt niet op! Zou het wellicht zo kunnen zijn dat we zo vol zijn van onze eigen plannen, visies en wat al niet meer dat de Bijbel alleen nog maar echt interessant is voor zover ze onze visie of opvattingen steunt? Let wel, op zich heb ik veel respect voor hen die zich veel moeite getroosten om jongeren van de alcohol af te houden, dat wel. Maar misschien toch noodzakelijk om onze eigen gedachten en visies regelmatig even terzijde te leggen en gewoon te lezen, te luisteren wat God ons zeggen wil! Over Zijn plannen, zijn visies! Gebrek aan wijn deze keer! Maar de moeder van Jezus merkt het op, heeft zoals veel vrouwen, oog voor details en wil als het maar even kan het pijnlijke van dit gebrek verbloemen door het zo gauw mogelijk uit de wereld te helpen. Top! Laat Jezus nu ook net op die bruiloft aanwezig zijn! Zo gepiept dus, dacht ze wellicht. Zachtje naar Hem toelopen, even in zijn oor fluisteren: "spreek slechts een woord" en er is weer wijn… Toch? Zo dacht Maria wellicht. Maar o wee. Wat een reactie van Jezus is dat nou: "Vrouw, wat heb ik met u te maken?". Te te te, zo spreek je toch niet tegen je moeder, denken we dan gelijk. Maar die gedachten laten meer zien over ons zelf dan over de eeuwige Zoon van God. Jezus wijst haar terecht. Jezus is niet langer vooral "zoon van Maria", Hij heeft sinds Hij werd gedoopt door Johannes de Doper en de Heilige Geest op Hem kwam een goddelijke opdracht uit te voeren. Met de uitvoering van die dienst heeft Maria helemaal niets te maken. Met alle Mariaverering die er is, is het wel van bijzonder belang dat Jezus hier zo onverbloemd reageert! Dat maakt duidelijk dat hoewel Maria "gezegend was onder de vrouwen", zij verder maar een gewone vrouw was. Niet één die je kunt/moet inschakelen voor het doen van bijzondere voorbede zoals sommigen ons willen doen geloven. Gelukkig niet! Wij hebben zelf direct toegang tot de Vader! Maria's actie is ten diepste een gebrek aan besef wie Jezus is! Ze meent dat zij de Zoon van God op iets attent moet maken, iets wat anders wellicht op een treurige afloop van de bruiloft zou kunnen uitlopen. Maar … zou Jezus die wist dat Nathanael onder de vijgeboom zat en ook diens innerlijk kende, geen weet hebben van dit gebrek aan wijn? Natuurlijk wel! Maria laat zien dat zij vooral gericht is op "the problem of the moment" in plaats van een gerichtheid op wie Jezus ten diepste is: "de God die voorziet" (JHWH-Yireh –Gen.22:14)! Dat kon ze weten! Maar ondanks het voorrecht om Hem te hebben gekend vanaf zijn geboorte wil dat niet per definitie zeggen dat ze begrijpt wie Hij werkelijk is! Maar ... geldt dat mogelijk niet ook vaak voor ons, die misschien al jaren zeggen dat we Jezus volgen. Hoe makkelijk zien we Hem niet vooral als degene die voorziet in onze behoeften, zonder te beseffen dat zijn plan zo veel groter is! Laat Hem vooral onze Heer zijn! Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

01 mei 2007

Nog een ontmoeting met Jezus

Jezus vertrok naar de streek Galilea met zijn eerste discipelen, schrijft Johannes. Hij treft er Filippus aan. Filippus herkent in Hem de beloofde Messias en wordt een volgeling van Jezus. Het evangelie is uiterst summier in deze beschrijving. Toch is duidelijk hoezeer Filippus innerlijk gegrepen is door de persoon van Jezus.
Filippus die over Jezus wil vertellen aan anderen zoekt een bekende van hem op, Nathanaël geheten, die op dat moment onder een vijgeboom zit. Hij vertelt hem over Jezus door Hem aan te duiden als degene over wie Mozes en de Profeten in het Oude Testament geschreven hebben: de Messias!

Nathanaël heeft tegenwerpingen als hij hoort waar Jezus vandaan komt. Maar Filippus reageert met een eenvoudig: "kom nou maar mee en beoordeel zelf". Nathanaël die kennelijk toch vertrouwen heeft in Filippus gaat mee. Als ze vrijwel bij Jezus zijn aangekomen zegt Jezus van Nathanaël: "Kijk, een eerlijke, oprechte man, een echte Israëliet!"
Nathanaël is natuurlijk stomverbaasd en terecht vraagt hij Jezus hoe deze hem kent. Jezus antwoordt hem door te zeggen: "voordat Filippus je riep, terwijl je onder de vijgeboom zat, zag ik je". Met dit antwoord laat Jezus zien dat Hij Natanaël kent, weet van hem heeft. Uit de reactie van Nathanaël blijkt hoezeer deze reactie van Jezus menselijk bezien onmogelijk was. Hij erkent Jezus onmiddellijk als de Zoon van God, de koning van Israel.
En let op: Jezus wijst deze aanduiding niet als godslasterlijk van de hand maar aanvaardt rustig dat Nathanaël Hem deze goddelijke eer bewijst!

Conclusies: In de eerste plaats laat het zien hoe makkelijk het is om op een afstandje dingen te zeggen over Jezus, over God die je moet herroepen als je Jezus zelf ontmoet! Uiteraard kunnen wij Jezus niet meer op dezelfde wijze ontmoeten als toen Hij op aarde rondliep, maar door het evangelie onbevangen en zonder vooringenomen standpunten te lezen, kunnen wij ook nu anno 2007 tot de conclusie komen dat Jezus werkelijk de Zoon van God is, die zijn leven voor mij, voor jou/u wilde geven. Wie Hem wil aanvaarden als Gods oplossing voor ons ikgerichte leven, mag een nieuw leven beginnen met Hem. Hij wil in ons wonen. Vraag Hem gerust zich zelf aan u te manifesteren en wacht af hoe Hij dit zal doen. Hij doet het! Want Hij leeft en wil luisteren naar iedereen die zich met een oprecht hart tot Hem wendt. Hij zal een totaal nieuwe wending aan ons leven geven, ongeacht wie of hoe oud wij zijn! Probeer het maar!

Een keuze uit drie mogelijkheden
Een tweede aspect is dat we bij het lezen van deze gebeurtenis in Joh.1 tot een antwoord gedwongen worden op de vraag of Hij Gods Zoon is, ja dan nee! Er zijn eigenlijk maar drie mogelijkheden:
Je ziet Jezus als een fantast, een soort psychopaat, die maar beter in een inrichting geplaatst kan worden en thuis hoort onder hen die van zich zelf denken dat ze Napoleon zijn of wat voor grootheid dan ook. Maar … hoe verklaar je dan de verbluffende reactie van Nathanaël?
Je ziet Jezus als een slimme leugenaar die erop uit is om mensen om de tuin te leiden en zich zelf voor te doen als de Messias. Ook dan is de vraag hoe het kon dat Hij deze dingen van Nathanaël wist. En … zou een oplichter bereid zijn vrijwillig de dood in te gaan, zoals Jezus deed?
De laatste mogelijkheid is te aanvaarden dat Jezus werkelijk de Zoon van God is. Dan wordt de reactie van Nathanaël begrijpelijk. God weet immers alles van ons, dus ook dat Nathanaël onder die vijgeboom zat en een oprecht mens was.
Meer mogelijkheden zijn er niet. Kom niet aan met de gedachte dat Jezus een fantastisch voorbeeld was of een wijsheidsleraar, want als Hij slechts een voorbeeld of wijs leraar was en toch deze goddelijke hulde zou aanvaarden, zou hij tevens laten zien dat hij een leugenaar was! Sorry, maar meer smaken dan deze drie zijn er niet! Maar reageer gerust als je meer alternatieven ziet.

29 april 2007

Ontmoeting met Jezus

Johannes is helemaal ondersteboven Waarschijnlijk zijn de twee volgelingen van Johannes de Doper erbij geweest toen Jezus door hem gedoopt werd en wisten zij dat Johannes slechts een heraut was van de komende koning. Maar wat een dag moet dat zijn geweest voor Johannes! Jezus had hem gevraagd om gedoopt te worden! Hij begreep er niks van! Jezus hoefde zich toch niet te bekeren, door zich van een ikgericht leven te wenden tot God. Nee dat was zo, maar Jezus wilde het. Johannes deed het en terwijl Jezus weer uit het water opstond daalde de Heilige Geest in de gedaante van een duif op Jezus neer. En er klonk een stem uit de hemel, die sprak: “U bent mijn geliefde Zoon, U verheugt mijn hart” God de Vader sprak hier vol blijde verrukking over zijn Zoon. Wat een vreugde voor de Vader hier zijn Zoon te zien, die door zich te laten dopen toont dat Hij de mensen gelijk wil zijn, naast hen wil staan, de zelfde weg wil gaan, maar daarin tevens zich zelf vrijwillig en volkomen toewijdt aan de opdracht die de Vader Hem gegeven heeft om de zonde van de wereld weg te nemen. Dat was precies wat de Vader zo graag wilde! Johannes heeft er waarschijnlijk niet veel van begrepen, maar één ding zag hij: Hij wiens heraut hij was, was het Lam van God. Hij zou zijn volk verlossen van de macht van de zonde, maar wie begreep dat? Toen Jezus naar hem toe kwam om zich te laten dopen, riep hij het uit. Kijk! Dat is ‘m!! "Het offerlam van God! Hij neemt de schuld van de wereld op Zich.” Het lam was in het hele Oude Testament het beeld van verzoening. Al in Ex.12 moest een lammetje worden geslacht en het bloed aan de deurposten worden aangebracht. Daardoor zou verzoening worden aangebracht en hoefden de eerstgeborenen niet te sterven. Maar al die lammetjes bij elkaar konden desondanks geen enkele zonde wegnemen. Ze hadden slechts een symbolische functie. Ze zouden heenwijzen naar het enige echte offerlam waarin God zelf voorzag, net als bij Abraham op de berg Moria (Gen.22). Jezus zou zich zelf laten slachten als een offerlam op het kruis en daar de zonde van de wereld verzoenen, waardoor de weg tot God zou worden vrijgemaakt. Johannes zag er iets van. Zijn discipelen luisterden ernaar. Uitnodiging De volgende dag, zo schrijft Johannes, is hij weer bij de Jordaan net als de vorige dag en ziet Jezus daar gaan. Johannes ziet maar één ding, hetzelfde als wat God de Vader zag, als hij opnieuw uitroept: “zie het Lam van God!”. Twee van zijn discipelen nemen een besluit. Ze willen weten wie die bijzondere rabbi is waarover Johannes de Doper het steeds heeft gehad. Ze gaan eenvoudig naar Jezus toe en houden hem steeds in het oog. Jezus merkt het en vraagt wat ze willen. Ze vragen Hem wat ook wij mensen veelal aan elkaar vragen als we ze elkaar voor het eerst ontmoeten: “Waar woont u?” En, hoe reageert Jezus? Uit zijn reactie op die vraag kunnen we namelijk iets zien van wie/hoe Hij is! Hij antwoordt: “kom maar mee, dan zul je het zien!! Wildvreemde mannen die (nog) niets hebben met Jezus krijgen zo maar een uitnodiging!! Er worden geen agenda’s getrokken om een afspraak te maken. Je zou toch kunnen verwachten dat Hij zou zoiets zou antwoorden als: “Ja, sorry hoor maar daar kan ik niet aan beginnen, daar heb ik dus even geen tijd voor!” Nee, onmiddellijk kunnen ze bij Hem terecht! En als bevestiging staat er nog eens achter, dat ze die dag bij Hem bleven. Wat moet je daar nu mee hier en nu? Wel, Jezus is niet veranderd, Hij is nog steeds zo! Wie Hem nadert in een eenvoudig gebed, mag bij Hem komen, is welkom bij Hem. Hij wijst niemand af die Hem wil leren kennen! Helemaal niemand! In ons landje komt men vaak met een enorme lading theologie op de proppen over wel of niet uitverkoren zijn en wat al niet meer. Dat zijn de mensen die op een afstand blijven staan. Dat zijn mensen die Hem, naar ik vrees, nooit echt zullen leren kennen. Dat hoeven ze niet, vinden ze: ze weten het al! Ze missen daarvoor die kinderlijke onbevangenheid zoals deze discipelen hadden. Zij deden het gewoon! En werden niet afgewezen. Ze waren welkom! Die keuze die zij maakten, was de meest beslissende in hun leven. Alles zou volkomen anders worden. Dat geldt ook voor ons die anno 2007 leven. We zijn allemaal welkom! De vraag is alleen wie bereid is die allereerste vraag te stellen aan Hem. Voor wie het doet geldt: het antwoord is net als toen. “Kom maar mee, dan zul je het zien!” (Joh.1: 19-39) Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

22 april 2007

Als muren vallen ....

Afgelopen week duikelde ik een interessant boek van 1998 op in een tweedehands boekenzaakje: de Zweedse versie van een boekje over twee Mariazusters uit Darmstadt, die na 17 resp. 19 zich uit deze beweging hebben teruggetrokken en over hun dramatische sekte-ervaringen schrijven.

Het voorwoord bij dit boek werd geschreven door een bekende Noorse evangelikaal Edin Lövås, die een in Scandinavië vele malen herdrukt boek over de "gevaarlijke machtmens" heeft geschreven.

In het boek dat oorspronkelijk in het Duits is geschreven (en ook als pdf te downloaden valt) beschrijven twee Finse vrouwen hoe zij als tieners bij de Mariazusters in Darmstadt toetraden, gefascineerd als zij waren van de liefde die zij bij deze zusters aantroffen.
Echter, na een aantal jaar als novices te hebben gewerkt werden zij toegelaten tot de binnenste kring van zusters, maar bemerkten nu dat ze met een geheime leer van Basilea Schlink te maken kregen die niet buiten die binnenste kring van zusters mocht worden verspreid.

De zusters werd geleerd dat zij in absolute overgave aan God (in de praktijk Basilea Schlink) dienden te leren leven zonder dingen ter discussie te stellen. In toenemende mate werden ze geconfronteerd met vreemde leringen van Basilea over een ingaan in het lijden van Christus om Hem daarin te helpen, want anders zou Hij het niet volhouden!! De zusters moesten Jezus troosten in zijn lijden dat op grond van de zonden nog steeds doorging. Door boete te doen voor eigen en andermans zonden zouden ze de weegschaal van de verzoening aan de ene kant in evenwicht kunnen houden ten opzichte van de zonden van de mensen aan de andere kant. Bijbelse leringen over het eenmalige en volkomen offer van de Heer Jezus werden door Basilea ontkracht door eigen interpretaties die vaak hun basis hadden in haar vermeende profetieën.

In het boek worden talloze citaten van B.S. vermeld die mij de tenen doen krommen. Opmerkelijk in dit geheel is dat B.S. van oorsprong doktor in de psychologie is. Op een diep tragische wijze heeft zij evenwel haar psychologische kennis (on)bewust? misbruikt onder het mom van diepe vroomheid….

Doordat de meeste Mariazusters zich innerlijk geheel overgaven aan hun leidster in plaats van aan de Heer Jezus, raakten zij meer en meer in de ban van B.S. en haar meer en meer onbijbelse leer. In feite accepteerden ze de uitspraken van de leidster boven de woorden van God!! Dit proces vond z'n oorzaak in de verplichting tot het bijwonen van de z.g. lichtsessies, waarin zij steeds werden gemaand om via geestelijke diepgraverij met hun zonden voor de dag te komen en ook geacht werden om fouten van anderen publiekelijk aan de orde te stellen. Na bestraffing en boetedoening kon men dan vergeving ontvangen, maar ... uitsluitend van de leidster B.S!!
Elke vorm van gezonde vragen/twijfel over gedachten en leringen van B.S. werd afgedaan als een aanval van de boze die betreffende zusters per direkt zouden moeten belijden als zonde.

Dat het hier gaat om een grenzeloos manipulatief machtsmisbruik is overduidelijk. Het zelfstandig denken en verantwoordelijk zijn voor het eigen denken en geloven werd eenvoudig weggetheologiseerd! Dat zij daarmee op ontoelaatbare wijze de controle overnam over het denken van vrouwen, die voorbehoudsloos een leidster volgden is uiterst tragisch. Vanwege de typisch Roomse lering dat men nooit kan weten of zijn zonden vergeven zijn doordat daarnaast ook boetedoening nodig is, hebben beide schrijfsters jarenlang geworsteld met de zekerheid van hun geloof. Hoezo evangelisch .... ? Lees echter 1 Joh.1:9 over vergeving!
Alleen door woorden van mensen, hoe geliefd en gerespecteerd ook - en dat was B.S! - te vergelijken met de Bijbel zelf zegt, kan men ontkomen aan zulk een vorm van geestelijke verblinding.

Waar dat uiteindelijk toe leidt moge ook blijken uit een citaat van B.S. waarin zij zegt "dat de Drieenigheid haar persoon tot een exclusieve gemeenschap met zichzelf heeft uitverkoren." Hier is toch wel sprake van een ziekelijke neiging tot zelfverheerlijking, die mij sterk doet denken aan een recent Zweeds sekteschandaaldrama (Knutby).

B.S. beschouwde zich zelf ook als het openbaringsmedium van God. Om die reden droeg ze de zusters op haar gedachten overal over de wereld te verspreiden!
Elke vorm van zelfkritiek was volledig afwezig bij haar, geheel in kontrast met wat ze eiste van de zusters! Onbegrijpelijk dat deze manipulatie zolang als evangelikaal voor zoete koek is geslikt.

Een ontnuchterend boek!! Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

18 april 2007

Orgel op transport

22 jaar lang heeft ie ons muzikaal genot verschaft, maar per vandaag is ons orgel, een Johannus Opus 230, op weg gegaan naar z'n nieuwe eigenaar: een 15-jarige jongen in Pajala, maar liefst 1400 km ten noorden van Huskvarna. Hij is er naar eigen zeggen de koning te rijk mee!! Dat doet ons echt plezier. Mooi dat ie toch nog zo'n goed plekje krijgt!
Zelf zien we nu uit naar de komst van een nieuw orgel, ook al zal dat nog wel enige maanden op zich laten wachten.

17 maart 2007

Agatha Christie - "Vijf kleine biggetjes"

Vanuit mijn betrokkenheid bij de boekafdeling van de 2ehandswinkel die onze geloofsgemeenschap hier exploiteert ten gunste van derdewereld-projekten, heb ik het laatste jaar wat breder gelezen dan ik normaal doe. Zo las ik het afgelopen jaar twee detectives van Agatha Christie: "Moord in de Orient-Expres (1959)" en recent "Vijf kleine biggetjes".

De titel van het laatste boek verwijst naar een Engels vingerversje, zoiets als "Naar bed, naar bed, zei Duimelot, eerst nog wat eten zei Likkepot", waarbij elk van de vijf personen rondom het slachtoffer, de moord op hun geweten kunnen hebben.

Het verhaal is niet meer echt van deze tijd, maar het origineel kwam dan ook uit in 1941. Het gaat om een eigenzinnige kunstenaar uit de "betere" stand van de bevolking die als het verhaal begint 16 jaar eerder werd vermoord door vergiftiging. De rechtbank kwam indertijd tot eenduidig bewijs dat de vrouw van het slachtoffer de schuldige was. De nu volwassen geworden dochter van de inmiddels overleden moeder wil de zaak echter opnieuw uitgezocht hebben en wendt zich tot Poirot, de superdetective: altijd in balans, zakelijk, op feiten afgaand en iemand die altijd weer door strikt logisch denken met behulp van schijnbaar betekenisloze gegevens tot de oplossing van het drama weet te komen. Daarmee lijkt Poirot (lees Agatha Christie zelf) de personificatie te zijn van de intelligentie zelf. Eigenlijk niets wijst op een menselijke Poirot. Hij lijkt daarin op de eveneens Engelse Sherlock Holmes van Sir Arthur Doyles, die net als Poirot als een arrogante superintelligente misdaadspeurder wordt voorgesteld.

De moord op zich is het enige dat van belang is in het verhaal. Daarmee is het nauwelijks meer dan een onderhoudend puzzelboek waar ieder op zoek mag gaan naar de vermeende moordenaar. Je leest het ter verstrooiing, meer niet. Probleemterreinen in de samenleving of andersoortige vragen die inherent zouden kunnen zijn aan het drama komen eenvoudig weg niet aan de orde, zoals dat wel het geval is in moderne misdaadromans. Misschien zegt dat overigens wel iets over hoe de bovenlaag van de bevolking in die tijd keek naar misdaad: als iets dat geheel op zich zelf staat! Daarin zie je hoe ook schrijvers kind van hun tijd zijn!

Op zich is dat echter wel weer interessant om te zien. Het spiegelt ook het geloof in de rede dat in de 1e helft van 20e eeuw nog voluit algemeen heerste. Nadat de Volkenbond mislukte met haar doelstelling om na de 1e wereldoorlog verdere oorlogen in het vervolg te voorkomen en de miljoenenslachtingen van de 2e wereldoorlog een gruwelijk feit waren, begonnen velen te twijfelen aan de mogelijkheden van het menselijk verstand als bron van alle oplossingen.

Na twee Christies houd ik het nu voor gezien. Mij heeft het buiten dat wat ik eerder opmerkte niet veel te zeggen.

10 februari 2007

Gedachten bij "het Woord"

In het begin was het Woord; en het Woord was bij God en het Woord was God.
Zo begint Johannes zijn evangelie over Jezus Christus. Als je deze woorden voor het eerst leest, ben je misschien geneigd om maar direct naar een begrijpelijker boek door te bladeren, afgeschrokken door de nogal criptische beschrijving. Het kan ok zijn dat je verstand onmiddellijk overschakelt op de volle 15% om te kunnen snappen wat hier staat. Zo heb ik het tenminste zelf vaak gelezen. Eigenlijk is daar natuurlijk ook niks mis mee, want ons verstand is een gave van God en we lijken daarin ook op Hem.
Heel gemakkelijk gaan we echter aan de feitelijke inhoud voorbij.
Wie doorleest komt natuurlijk na een aantal verzen tot de conclusie dat het Woord een benaming is voor de persoon van Jezus Christus. Maar waarom zegt Johannes dat dan niet meteen, waarom zo moeilijk doen?
Goeie vraag, zeg ik maar. Weet ik ook niet… Maar kennelijk heeft Johannes daar zo zijn bedoeling mee. Hij is bijna poetisch in zijn woordkeuze, lijkt enorm onder de indruk van wat hij mag opschrijven.

In Johannes 20 schrijft Johannes dat de tekenen die Jezus Christus heeft gedaan en waar Johannes er een aantal van heeft opgeschreven, bedoeld zijn om de lezer te doen inzien dat Jezus Christus werkelijk de zoon van God is, opdat we dat gelovend, het leven zullen hebben in die naam (Jezus = God redt).
Zou het dan niet daarom zijn dat Johannes al vanaf het begin wil duidelijk maken dat de hoofdpersoon van zijn evangelie niet alleen maar mens is maar vooral ook God zelf?

Het Woord! Vreemde aanduiding zo op het eerste gezicht! toch? Zoek echter in het NT op "Woord" en je komt meerdere plaatsen tegen die daarop licht laten schijnen. In de Bijbel is dit de eerste keer. Er staat niet net zoals in Gen 1 dat God er in het begin was, maar het Woord. Dat moet dus betekenis hebben. Het woord (Logos in het Grieks) staat voor communicatie, gemeenschap, uitdrukking of vertolking van gedachten. Dat betekent dus dat Jezus Christus de gedachtenvertolker is van de Goddelijke drieëenheid. Hij is de tolk die de oneindig verheven en voor ons mensen onbegrijpelijke gedachten van God komt vertolken zodat ook wij - nietige mensen - het kunnen begrijpen. Niet wij zoeken Hem in eerste instantie, maar Hij begon zelf! Hij wilde contact! Hij wilde ons Gods gedachten, Gods leven bekend maken. Wij mogen in Gods hart kijken! Dat nodigt werkelijk uit om verder te lezen ... Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

18 januari 2007

leverworst, communicatie en beren

In navolging van en op aanraden van zoonlief Chris heb ik Peter Scheeles boek ”leverworst, communicatie en beren” van de week gelezen. Een echte eye-opener vind ik. Bij sommige formuleringen beginnen bepaalde teenspieren wat moeilijk te doen, maar daar probeer ik dan even aan voorbij te kijken, trouwens wie bepaalt dat mijn of zijn formuleringen beter zijn. Dat geeft dus lucht om verder te gaan.

Eigenlijk doet Peter niks bijzonders, tenminste het zou niks bijzonders moeten zijn. Hij luistert naar anderen, past zich (tijdelijk) aan hen aan en gaat op excursie met mensen die zich afvragen: waarom nou Jezus? Gelukkig zijn er nog steeds mensen die zich in alle eerlijkheid die vraag durven stellen en daar ook eerlijk over willen praten. Dat is boeiend!

Wie al heel lang christen is, raakt doorgaans erg vertrouwd met een bepaald jargon, iets wat nu eenmaal gebruikelijk is onder elke groep van mensen die samen iets hebben met een bepaald onderwerp. Niks mis mee dus, maar niet als je zulke bewoordingen gebruikt om mensen te bereiken. Met gefronste wenkbrauwen haakt men dan al heel snel af. En wat doe je dan? Eigen schuld dikke bult denken richting geloofsonkundige of nieuwe manieren zoeken? Dat laatste natuurlijk! Echt? Wie dat nazegt kan ik aanraden om dit boek van Peter Scheele eens te lezen. Het leest heel makkelijk weg en je leert er heel veel van. Het gaat over webevangelisatie en maakt gebruik van email, maar vooral ook chats. Die laatste worden dan ook veelvuldig in het boek opgenomen en hij voorziet die chats met waardevolle commentaren. Uiterst praktisch dus en broodnuchter! Allesbehalve zweverig dus! Ik zou per direct mee willen doen!

Af en toe merk ik dat mijn refo-achtergrond als een kanarie op m’n schouders wat zit te mompelen, zo van: maar dit is toch gewoon mensenwerk? Dat is toch niet het werk van God… ? Ja en nee. Jakobus roept ons op om vooral veel te luisteren en niet zo veel te zeggen. Dat is ten diepste precies waarom het gaat. Verhipte moeilijk, moet ik toegeven, dat wel! Maar je kunt je er wel toe laten aansporen natuurlijk! Iedereen weet dat “preken” op straat nou niet bepaald een succes te noemen valt, heel eenvoudig omdat geen hond ernaar wil luisteren. Andere manieren vinden is dus een must als je graag anderen tot de Heer Jezus brengen wilt. Dat gaat niet meer zoals Andreas die zijn broer Simon (Petrus) letterlijk naar Jezus bracht. Andreas zocht echter zijn broer op, zei iets wat z’n broer begreep en hem geïnteresseerd maakte en toen ging de rest van zelf. Dat is dus de weg...
De digitale snelweg is vanwege zijn anonimiteit een prachtig middel om echt met mensen in contact te komen, interesse te tonen voor de ander om van daaruit naar geschikte aanknopingspunten te zoeken.

Okay, nog steeds geïnteresseerd? Gauw boek lenen/kopen!

Een snelle google-zoekopdracht laat zien dat ie nog meer boeken geschreven heeft, over evolutie&degeneratie maar ook vooral ook over de communicatie van het evangelie.
Ik weet niet of de inhoud van zijn boeken evolueert of juist degenereert maar dit laatste boek smaakt mij hoe dan ook naar meer!

29 december 2006

Ruth en Boaz

Laatst las ik enkele verzen in Ruth 2:5-13 die op een speciale wijze voor me begonnen te leven:

In vers 5 zien we hoe Boaz interesse toont voor Ruth. Boaz is daarin een prachtig type van de Heer Jezus die interesse heeft in mensen die naar Hem gaan om hun (innerlijke) honger te stillen. Boaz went zich zelf als eerste tot Ruth, bemoedigt haar door te zeggen: ga niet naar een andere akker. Blijf maar hier. Je bent hier welkom! Jezus zei iets vergelijkbaars: “Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven.” Mt.11:28

Boaz zegt tegen Ruth: als je nou dorst hebt, kom dan mijn water drinken (9). Hoor je ook diezelfde kostbare woorden doorklinken uit Jesaja en Openbaring? Wat een gulle gever was Boaz en …. Zou God daarvoor onder doen?

Ruth, die een type is van de ongelovigen uit de heidenen, wordt hier een heerlijke genade geschonken: onverdiende gunst, want Moabieten mochten volgens de wet helemaal geen deel hebben aan de dienst van God, zelfs niet tot in het tiende geslacht!!
Wij ongelovigen hebben ook geen enkel recht op Gods Heil in Christus Jezus, maar krijgen als heidenhonden ondanks die strenge wet te eten! Uit genade net als Ruth toen!

Ruth knielde en dankte Boaz (10). Laten wij dat toch ook doen als we beseffen met welk een genade God in Christus ons tegemoet getreden is. Deed je dat nooit eerder? Doe het dan vandaag!

Dan vertelt Boaz aan Ruth waarom hij zo goed is voor haar. Oh… zou je denken. Toch goede werken dus! Nee hoor, lees maar in vers 11: Ruth verliet haar land en haar volk en ging met haar schoonmoeder mee naar Bethlehem (=broodhuis). En dan zegt Boaz "Moge de HEER je daarvoor rijkelijk belonen – de HEER, de God van Israël, onder wiens vleugels je een toevlucht hebt gezocht.’ (12). Wat deed Ruth? Niets anders dan een toevlucht zoeken onder de vleugels van de HEER!
Van nature zijn wij allemaal in het geestelijke Moab, onder de macht van Kemos, de god van de Moabieten, die een beeld is van Satan, die de god van deze wereld genoemd wordt. Is ook onze hoop (Elimelech, Machlon, Chiljon) weggevallen? Dan mogen we met al ons verdriet en onze bitterheid (Mara!!) tot de ware BOAZ (betekent “In Hem is kracht”) gaan en bij Hem aren lezen (zijn Woord gelovend lezen) om onze honger te stillen. Wie het Woord van God hoort en het gelooft zal behouden worden! Want ieder die de naam van God aanroept, zal behouden worden. En wee hem die durft af te doen van die grote genade van God! Want zóóó ruim en groots is het aanbod van God.

Ieder die zulk een voortreffelijk aanbod van genade afwijst zal tot in alle eeuwigheid zijn nagels kapot bijten en zijn tanden knarsen van wroeging dat hij zoiets heeft afgeslagen…. Misschien wel omdat anderen het hem hadden verboden.... en liever naar mensen dan naar God luisterde.

Doe als Ruth en zeg: “Ik dank u, heer,’ zei ze, ‘want u hebt zich mijn lot aangetrokken en mij moed ingesproken.” (13)

11 december 2006

ruimtezweed

Sinds een paar dagen terug bevindt zich voor het eerst in de geschiedenis een Zweed (Christer Fuglesang) in de ruimte; had zich aangemeld voor 12 dagen klussen aan een ruimtestation....

Samen met m'n zorgnemer zag ik 's nachts om 02.47 hoe hij samen met een aantal Amerikanen werd gelanceerd. Kostte een paar centen, maar daar heb ik het verder niet over…
Het was best heel spannend moet ik zeggen, want de vorige missie (2003) verliep zoals bekend desastreus waarbij de bemanning al na enkele ogenblikken in een gigantische explosie omkwam. Deze keer ging het goed. Kijk maar hier! Draai je geluidsboxjes maar es even open!!


Als je dat zo allemaal ziet, kun je niet anders dan onder de indruk raken van het menselijk kunnen. Je voelt je maar heel klein. Langetermijnplannen om een missie naar Mars te ondernemen - waarbij de reis zo'n 3 maanden!! in beslag zal nemen, lijken overigens nog tamelijk uit de lucht gegrepen. Daar komt wat aan voorbereidingen bij kijken, waarbij ik weet niet hoeveel if-thenopties uitgewerkt moeten worden....
Je verstand staat er bij stil. Tussen haakjes, mijn verstand begrijpt nog wel net, dat mensen die zulke enorm complexe zaken kunnen bedenken geen toevalsprodukten kunnen zijn. Enne, wat dan te zeggen van Hem die ons mensen de mogelijkheden gegeven heeft om zoiets te bedenken en uit te werken. En dat Hij daarbij gelijktijdig ook nog eens weet wat al die 6 miljard mensen op aarde bedenken van moment tot moment .... Stel je dat nou eens voor!! Ehh, nee, doe trouwens maar niet, anders kom je nooit meer toe aan de rest van dit blogje en dat zou jammer zijn...


Tijdens de uitzending werd een aantal mensen gevraagd of ze zin zouden hebben om zelf zo'n ruimtereis mee te maken. Geheel in overeenstemming met het tegenwoordige "het gaat om de kick"-denken waarin niets meer te gek is, antwoordde zo'n 95% met een onmiddellijk "ja, natuurlijk!" of "ja, waarom niet?". Risicoanalyses zijn kennelijk uit de tijd of lijken ondergeschikt aan het kunnen "kicken". Verbazingwekkend!

Onwillekeurig gaan mijn gedachten uit naar de ruimtereis van Henoch. "Hij wandelde met God en hij was niet meer, want God had hem opgenomen" staat er in Genesis 5:24. Kijk, naar
zo'n soort ruimtereis zie ik nou uit. Het mooie is dat zo'n "ruimtereis" ons die geloven in de Heer Jezus ook wordt beloofd. In dat verband is het woord "kick" overigens volslagen misplaatst... Niet de kick maar de altoosdurende!! ontmoeting is het hier die telt en trekt en dat met de meest wonderbare persoon die je je maar kunt bedenken.... nee, eigenlijk dat niet eens. Hij is zo veel heerlijker dan je in je stoutste dromen maar zou kunnen bedenken. Wist je dat niet en ben je geïnteresseerd? Wil je je ook aanmelden? Kan hoor! Iedereen die wil mag komen! Iedereen die wil mag mee... maar stel dat vooral niet uit want het tijdstip van vertrek zou wel eens hééél dichtbij kunnen zijn. Over spannend gesproken!!
Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

08 december 2006

De toekomst in het geding (1)

“Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid”. Dat was de titel van brochure van de Overheid begin 1990. Hoeveel gelovigen van deze tijd zouden zich op hun toekomst hebben voorbereid? Ik begrijp het eigenlijk wel wat. Het is nu eenmaal niet zo gemakkelijk je daar snel een goed beeld van te vormen. De boeken Daniel en Openbaring zijn voor de meesten bepaald geen gemakkelijk verteerbare kost en worden daarom maar al te vaak overgeslagen. Vreemd genoeg was een van de eerste christelijke boeken die ik las juist een boek over de toekomst, nl. Hal Lindseys “De planeet die aarde heette”. Het boek sloeg in als een bom, weet ik nog. Bij mij ook trouwens. Nu, 32 jaar later zijn mijn gedachten wat meer “uitgelijnd”, maar de centrale hoofdlijnen die hij schilderde over het boek Openbaring heb ik nooit losgelaten. Kort geleden kwam het boek Openbaring opnieuw in de focus voor mij. In de gemeente zou een bijbelschooldocent uit Örebro een weekend houden over het boek Openbaring. Ter voorbereiding las ik diens boek over de Openbaring, maar was erg ambivalent over de inhoud na het lezen ervan. Ik last er best een aantal nuttige dingen in, maar in z’n geheel toch een verklaring die voor mij schokkend modern was en voornamelijk oog had voor het 1e eeuwse Romeinse rijk als “beest uit de zee”. De gedachten aan een opname van de gemeente, een grote verdrukking, een duizendjarig rijk werden als onhoudbaar van de hand gewezen…. Practisch was hij weer terug bij de aloude kerkelijke visie die slechts rekent met een “Jongste dag” en daarmee de definitieve overwinning over het kwaad. Voor Israël geen plaats in dat model! Op zich was het merendeel van wat hij zei tijdens het weekend ook nog best goed, maar de mensen die zijn boek aanschaften zouden wellicht snel geneigd zijn om het verklaringsmodel als de juiste visie te zien. Ik besloot me dieper in de materie in te werken en de afgelopen weken ging heel veel tijd zitten in het lezen van meerdere commentaren. Ouweneels tweedelige commentaar, maar ook de excursen van de Studiebijbel bij het boek Openbaring, nog een Zweeds commentaar en nog een Amerikaans van Ladd. Niet dat ik erop uit was om alles op punten en komma's te begrijpen, maar vooral de grote lijnen van overeenkomsten en verschil. En vooral ook wat betekent het eigenlijk om wel of niet de toekomst zoals de Bijbel die ons meedeelt te kennen. Dat vraagt nog wel het nodige aan doordenking maar ik wil daar de komende tijd nog wel het een en ander over kwijt op deze plek. Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

09 november 2006

De myte over de Grote Pianist

Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

03 november 2006

VN-enquete


De VN stuurde een enquete uit naar de landen van de wereld met de volgende vraagstelling:
”Geef ons jullie oprechte mening over hoe een oplossing voor het gebrek aan voedsel in de rest van de wereld er uit zou kunnen zien.”
De enquete liep uit op een totale mislukking:

In Afrika wist men niet wat met “voedsel” werd bedoeld,
in Oost-Europa kende men het woord “oprechte” niet,
in West-Europa wist men niet wat “gebrek” inhield
in China vroeg men zich af wat toch het begrip “mening” kon betekenen,
in het Midden-Oosten wist men niet waar de aanduiding “oplossing” voor stond en in de VS was de woordencombinatie “rest van de wereld” onbekend.