gedachten en in gesprek over facebook

Facebook? Nee, niks voor mij hoor, kost veel te veel tijd. Stel dat iemand kwaad wil, ben je heel makkelijk te vinden en kunnen ze heel makkelijk heel veel over je te weten komen en je weet maar nooit ....

Zo heb ik tot voor kort ook gedacht. En al die argumenten blijven eigenlijk ook gewoon geldig, want als je niet uitkijkt, kost het ook een boel tijd en je schrijft gemakkelijk te veel over jezelf, maar ...

• gelijktijdig is het ook een vorm van communiceren waardoor je ook gemakkelijk contact kunt hebben met mensen die je anders niet zo gauw zult ontmoeten;
• een paar regeltjes schrijven naar iemand, kan veel betekenen voor die persoon;
• wil je een goeie invloed uitoefenen dan moet je ook wel zorgen dat je daar bent waar mensen zijn;
• je hoeft natuurlijk ook niet eindeloos op alles te reageren ....
• je kunt gemakkelijker mensen vinden met wie je contact wil hebben;
• ook op facebook mag je (leren) gewoon jezelf (te) zijn;
• angst is een slechte raadgever, daarom is angst voor wat er zou kunnen gebeuren met je als je aanwezig bent op facebook iets waar je echt even over na zou moeten denken;
• je hoeft ook niet in te gaan op elk verzoek van een onbekende om vriend met je te worden, maar gelijktijdig kan het ook een gemiste kans betekenen; maar eerlijk gezegd ben ik hier zelf nog niet helemaal uit .....
• je kunt het ook gewoon proberen en kijken of het bevalt en zo niet dan deactiveer je je facebookprofiel gewoon; wil je weer terug dan kun je je profiel weer activeren, best simpel dus.

Uiteraard kunnen er best andere argumenten (zowel pro als contra) zijn die hier niet zijn meegenomen, maar volgens de lezer ervan wel degelijk een rol zouden moeten spelen. Wel schroom dan niet om te reageren. Wat gesprek over deze punten stel ik wel op prijs. Ik beschouw mijn aanwezigheid op FB voorlopig gewoon even als experiment. En misschien kom ik er ook wel alsnog op terug..... Sommige dingen zijn niet altijd zo glashelder vanaf het eerste begin.  Bepaalde mensen beginnen gewoon nergens aan omdat ze geen fouten durven maken .... Fouten maken hoort echter bij het leven en op fouten mag je terugkomen... Over dat laatste valt uiteraard ook nog veel meer te zeggen maar dat moet maar eens in een andere blog....

Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

HIV-besmet en dan...

Vorige week viel mijn oog op een Zweedse TV-documentaire die binnenkort zou worden getoond. De titel van de documentaire luidde Hur kunde hon? (Hoe kon ze?) Vandaag nam ik even tijd om daar naar te kijken. Ik weet niet of ie ook van buiten Zweden te zien is... maar dat hoor ik vast wel van iemand :)

Eigenlijk hoor je niet meer zo veel over HIV en aids tegenwoordig, is mijn beleving. Er zijn nu bovendien zoveel virusremmende middelen die het uitbreken van de ziekte aids tot een minimum beperken dat je met HIV zelfs op een normale manier oud kunt worden, hoorde ik, mits ..... je maar je dagelijkse medicijnen inneemt.....

De documentaire ging over een vrouw die als 19-jarige een tijd als aupair in Frankrijk werkte, daar verliefd werd en naief als ze was HIV opliep, iets wat enorme consequenties voor haar leven zou krijgen. Dat speelde halverwege de jaren tachtig. Ze werd ziek waarbij HIV geconstateerd werd met als uitzicht : nog een jaar te leven! Gelukkig ontwikkelde ze evenwel geen aids en met medicijnen bleek de zaak goed onder controle te kunnen blijven. In de praktijk wisten alleen haar behandelend arts en haar ouders dat ze HIV-besmet was.... Hoewel ze jaren lang met de gedachte leefde alleen te zullen blijven, verdrong ze haar feitelijke toestand en probeerde te leven als ieder ander. Ze trouwde en kreeg twee kinderen, maar had hem uit angst niets verteld over het feit dat ze HIV-positief was en dat hij daarmee een groot risico liep ook HIV te krijgen.

Een jaar of vijf later komt de zaak

Abortus ja of nee? De onbekende lezer beslist!

De laatste dagen werd veel ophef gemaakt in de pers over een echt (?)paar waarvan de vrouw in verwachting is en zich afvraagt of ze de zwangerschap al dan niet zullen afbreken, want erg veel zin hadden ze er niet in. Maar op hun blog schreven ze dat ze hun beslissing zouden laten afhangen van de bloglezers en dat ze zich zouden houden aan de groep die de meeste stemmen zouden krijgen.

Op het moment van schrijven lag het aantal anti-abortus stemmen op 80%. Mooi zouden we kunnen denken dus. Maar is het feit dat men op deze decadente wijze wil beslissen over het wel of niet mogen leven van een ongeboren kind niet tekenend voor het verval van onze maatschappij? En als je nog twijfelt bij het lezen hiervan, denk dan eens even aan het signaal wat je meegeeft aan je kind... Als dat dan straks geboren wordt en opgroeit krijgt het op een gegeven moment te horen dat het wel of niet geboren worden, ondergeschikt werd gemaakt aan de narcistische drang van pa en ma om toch maar vooral veel opschudding en publiciteit te verkrijgen, oftewel veel lezers op je blog. Dat laatste is immers zo leuk, want dan speel je immers een belangrijke rol mee in het beïnvloeden van anderen..... Maar is het niet zo dat je dan degene voor wie je meeste verantwoordelijkheid draagt - je eigen kind - daarmee met het gevoel laat zitten feitelijk niet echt welkom te zijn? Wat betekent dat voor het zelfbeeld van dat kind en wat kost het aan psychologische hulpverlening straks om zo'n kind weer een beetje gezond over zich zelf te laten denken? Die laatste vraag is misschien niet de belangrijkste maar het is niet zonder reden dat de laatste tientallen jaren zo veel mensen opgroeien met een uiterst mager zelfbeeld, iets wat enorme consequenties heeft voor de ontwikkeling van de maatschappij moet ik vrezen. En erger wordt het, want om die magere zelfbeeldgevoelens maar op te kunnen vijzelen, krijgen de jonge mensen het advies om toch vooral maar te zorgen dat ze er uit zien als een filmster want zo luidt de verborgen boodschap: "pas dan ben je de moeite waard" .... Zo kunnen we nog wel even doorgaan...

Terug naar het onderwerp is het goed om ons te realiseren dat wij allen die leven dus niet geaborteerd zijn! Wij mochten geboren worden en het leven ontvangen.... Zouden de aanstaande ouders van dit nog ongeboren kind zich daar wel van bewust zijn? Denk je eens even in dat jijzelf mogelijk geaborteerd zou zijn.... Dan had je dus niet geleefd.... Hoe voelt dat? Laat even jouw/uw mening horen!

Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

Over groot onrecht en wat daar aan te doen

De afgelopen week las ik diverse berichten in onze krant die me "verbolgen" maakten. Ik noem er hier één:

Genetisch-gemanipuleerde gewassen vormen oneerlijke bijstand

In het kader van de hulp aan Haïti na de enorme aardbeving aan het begin van dit jaar levert het internationale zadenbedrijf Monsanto gratis 475 ton genetisch gemanipuleerde zaden als humanitaire hulp, iets wat tot grote protesten bij 200.000 kleine boeren op Haïti heeft geleid, daar deze zaden een groot risiko vormen dat inheemse zaden gaan verdringen. Dat is echter niet het enige. Deze gen-gemanipuleerde gewassen vergen enorme hoeveelheden water, kunstmest en bestrijdingsmiddelen. Op deze laatste twee heeft Monsanto het patent. Deze gift is daarmee een middel om deze kleine boeren van hen afhankelijk te maken, omdat de zaden niet bewaard kunnen worden tot een volgend jaar waardoor men gedwongen wordt om jaarlijks nieuw zaad bij Monsanto aan te kopen inclusief de vereiste kunstmest en bestrijdingsmiddelen. Hulp tot zelfhulp plegen bijstandsorganisaties als motto te hanteren voor hun hulp. Dat hier eigen gewin leidend is, leidend tot afhankelijkheid van een sterke partij moge duidelijk zijn!

Mijn reactie

Ging het in veel andere reportages veelal over de mogelijk gevaarlijke maar nog onbekende gevolgen van het genmanipuleren van zaden, reden genoeg om zich tegen deze mogelijkheden uit te spreken, hier gaat het ook om een middel om macht en kapitaal naar zich toe te trekken op een manier die steeds meer mensen voedselafhankelijk maken van een paar kleine partijen. Bedenk wat zoiets kan betekenen ingeval van een diktatuur, verbod op verkoop aan persona-non-grata en je begrijpt wat de gevolgen hiervan kunnen zijn.

Wat doe je ertegen? De zoveelste lijst-tegen van je naam voorzien? Een protestmars organiseren? Vaak hebben wij het gevoel dat we nauwelijks meer kunnen doen dan dat. Toch geloof ik dat we echt meer kunnen doen! En dan niet in laatste instantie maar juist als eerste. Wij die geloven in God door het geloof in Jezus Christus mogen bidden tot Hem. Vreemd eigenlijk dat christenen maar zo weinig dit uiterst krachtige middel tot verandering aangrijpen. Nee niet als een methode naast anderen, het is het middel bij uitstek dat wij christenen mogen gebruiken. Gelovigen worden in de Bijbel opgeroepen het kwade te bestrijden door het goede, licht te brengen waar duisternis is, op te komen voor dat wat waar is in woord en daad; wij mogen boven alles onze Vader in gebed vragen om recht en gerechtigheid in al die moeilijke dingen die wij opmerken in het leven, waarmee we op een of andere wijze geconfronteerd worden.

De apostel Paulus roept ons ertoe op om niet de wereldse methoden te gebruiken tot verandering zoals hij het verwoordt in zijn 2e brief aan de Korinthiërs, hoofdstuk 10:

"3 Want al leven wij in het vlees, wij trekken niet ten strijde naar het vlees, 4 want de wapenen van onze veldtocht zijn niet vleselijk, maar krachtig voor God tot het slechten van bolwerken, 5 zodat wij de redeneringen en elke schans, die opgeworpen wordt tegen de kennis van God, slechten, elk bedenksel als krijgsgevangene brengen onder de gehoorzaamheid aan Christus,..."

De vraag aan ons is of wij de goede strijd strijden of moeten we wellicht het roer omgooien?

Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

Enkele wetenswaardigheden over het Vätternmeer.

Het Vättern-meer is best bijzonder te noemen. Voor ons is het natuurlijk omdat we er zo dichtbij wonen (2,5 km) en er regelmatig naar kunnen kijken, maar het is ook best bijzonder vanuit andere gezichtspunten.

Vättern is het op één na grootste meer van de Europese Unie.

Het meer dat nóg groter is, is tevens het

grootste Zweedse meer Vänern dat iets noordwestelijk is gelegen van Vättern.

Het meer is gemiddeld 40 meter diep (best veel dus!!) en op z'n diepst zelfs 128 meter en heeft een

wateroppervlakte van 1940 vierkante kilometer, net iets kleiner dan de

Nederlandse provincie Limburg en een volume van 74 kubieke kilometer.

Op z'n breedst 31 km, gemiddeld echter bijna 14 km met een totaal van bijna 12.000 eilandjes en riffen.

De kustlijn is 520 km en 300 km als je het fietsend doet... Jaarlijks wordt een week voor midzomer (halverwege juni) de nationale wielerronde gehouden rond het meer, Vätterrrundan geheten, waarbij 20.000 enthousiastelingen in zo kort mogelijke tijd rond het meer jakkeren, een uitermate populaire bezigheid voor sportminnende zweden.

Vättern is het laatste meer dat bevriest in Zweden, voornamelijk veroorzaakt door het feit dat het meer zo diep is.

Sinds 128 jaar geleden is het meer 49 keer bevroren geweest. De laatste 25 jaar echter maar zes keer. Of het dit jaar gaat lukken, is uiteraard nog onbekend, maar de kansen zijn groot.

Dat betekent dan wel dat het voorjaar zo een paar weken later valt, vanwege de afkoelende werking van het meer.

Daartegenover staat dat het winterklimaat wat droger en aangenamer wordt als het meer bevroren is. In 1942 was het ijs tussen Gränna en het grote eiland Visingsö

bevroren tot 26 mei en het had een maximale dikte van 84 cm.

Tijdens de jaren dat het meer bevriest

gebeurt dat doorgaans eind januari/begin februari. De gemiddelde duur ligt op 59 dagen.

Het meer heeft over het hele jaar gemeten een gemiddelde watertemperatuur van 7,8 graden. Knap koud dus!

Zwemmen doen de Zweden dan ook bij voorkeur in de kleinere meren rond Vättern, die veel eerder opgewarmd zijn dan Vättern.

Zwemmen gaat wel, maar de temperatuur van het water is dan zeer afhankelijk van de windrichting en wordt over het geheel genomen pas wat aangenamer in de loop van augustus.

Desondanks is het strand van Jönköping, dat een paar kilometer breed is

gedurende de zomer zeer populair onder de badgasten.

Het meer wordt ook als nogal

verraderlijk bestempeld vanwege de onberekenbare stromingen die gevaarlijk zijn voor zowel badgasten als kanopeddelaars, bepaald geen voor watersportbeginners dus.

Het meer wordt ook als spannend beoordeeld (ook door ons). De luchten weerspiegelen zich op steeds wisselende wijze met als gevolg dat het meer er steeds weer anders uitziet.

Het Vätternmeer ligt op 88,5 meter boven de zeespiegel en vormt een deel van de Oost-West-verbinding via tal van sluizen in het Götakanaal conform bijgaand schema.

Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

Goede Vrijdag in Zweden

Buiten schijnt de zon en als ik door het raam kijk valt mijn blik op de nog altijd doodse natuur. Maar …. schijn bedriegt! Gisteren toen we een ommetje maakten door het bos op zoek naar bosanemoontjes – vitsippor zoals ze hier heten – bleken er al heel wat te zijn die hun witte blaadjes toonden. Je zag ze echter alleen als je aandachtig in een dichtbij terrein keek. Een gewone blik om je heen wees uit: we zijn nog te vroeg. Ze zijn nog niet uitgelopen....   

Goed kijken dus, ze zijn er wel ook al zijn ze nog niet massaal aanwezig! Lena zocht heel idyllisch een veldboeketje bij elkaar dat nu op de tafel staat te pronken …  

De komende weken ontwaken de bosanemoontjes evenwel bij duizenden en nog eens duizenden om een schitterende witte bloemendeken te vormen. Een grandioos gezicht vooral bij een stralende voorjaarszon. 

Toen de radio even aanstond vanochtend ging het over de ervaringen van mensen met Goede Vrijdag die in het Zweeds ”Lange Vrijdag” heet. Het bleek dat men Goede Vrijdag nog maar enkele tientallen jaren ervoer als de saaiste dag van het jaar. Niemand werkte, mensen gingen donker gekleed, alle winkels en uitgaanscentra waren gesloten, het was stil op straat, men ging naar de kerk, serene rust! Voor heel velen een uiterst saaie dag vooral natuurlijk als men niets had met christelijk geloof.  

Lena's ervaring van vroeger: de kleden buiten hangen (ivm voorjaarsschoonmaak  *) was een schande! Zoiets deed je niet op Goede Vrijdag. 

Nu is dat niet meer zo: het is weliswaar een officiële feestdag alias vrije dag, maar niet anders dan een andere vrije dag. Levensmiddelenwinkels zijn gewoon open, behalve de vakhandel die wel  dicht is. Veel mensen gaan die dag uit op kunst. Ze bezoeken diverse kunstenaarsateliers en men schaft kunstprodukten aan. Voor veel mensen een uitkomst om toch deze dag toch een goede vrijdag te laten zijn. 

Hoe ik daar zelf tegenaan kijk? Ja, dat Zweedse gevoel van vroeger heb ik natuurlijk nooit zo beleefd al maakte kerkgang ook deel uit van mijn kinderjaren op deze dag. Ik merk vooral op dat de secularisatie krachtig heeft doorgewerkt, iets wat hier vooral merkbaar is voor autochtone Zweden dus.

Eerlijk gezegd kan het ook bevrijdend werken. Laten we eerlijk zijn, een opgelegd ”vieren” is natuurlijk maar niks. De vroegere samenleving had nu eenmaal van die theocratische trekjes die men had gekopieerd van het Oud-testamentische Israël. Dat kon vroeger zo omdat christenen in de meerderheid waren, maar de theocratische gedachte buiten Israel toegepast beschouw ik als een misvatting. Heeft overigens ook met het verbondmatige denken te maken van veel reformatorische christenen, maar die gedachtelijn deel ik niet met hen. Beter is dat christenen voluit in dankbaarheid stil staan bij wat Jezus lijden betekent voor ons die geloven, namelijk dat zijn plaatsvervangend sterven oorzaak is van ons eeuwig behoud! Belangrijk daarbij is dat we dat we dat niet doen vanuit een drang om zelf zijn smarten te mogen voelen of door te maken. Dat zou een menselijke behoefte kunnen zijn om ons waardig te voelen, maar knaagt gelijkertijd aan de betekenis van Jezus lijden voor ons. Niemand is waardig in zich zelf. Kunnen invoelen wat Jezus voor ons deed is op zich niet verkeerd zo lang het maar geen verholen noodzaak wordt om waardig te zijn. We zijn juist waardig omdat hij voor ons stierf! We zijn welkom, maar alleen als we erkennen dat het genade is, dat het ook mij/ons geldt! Dat is geweldig bevrijdend, want wij mensen, ook als wij christenen zijn, blijven steeds weer geneigd ons zelf waardig te willen maken. Geen schijn van kans! Besef dat nou gewoon en aanvaard het! Dank voor de genade die werkelijkheid werd door Jezus dood aan het kruis! Wie dat zo mag zien weet dat de dankbaarheid van Goede Vrijdag even werkelijk is gedurende de rest van het jaar!  

 

* Is de voorjaarsschoonmaak vóór Pasen wellicht terug te voeren op de viering van de Joodse paschaviering waarbij het hele huis moest worden gereinigd van alles wat gezuurd brood (teken van onreinheid, slechtheid) bevatte? Wie het weet mag het zeggen! 

Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

FAS - een schrikbeeld

Via "uitzending gemist" koos ik zo maar eens een naar het oog interessante uitzending in mei over FAS: het foetale alcohol syndroom. Ik geloof dat ik de afkorting wel eens had gehoord maar veel meer dan dat ook niet! Dat was echt even schrikken! Onwillekeurig gaan je gedachten uit naar je eigen kinderen en kleinkinderen en met dankbaarheid constateer je dat zij niet met dit syndroom belast zijn. Als je het programma ziet – alleszins de moeite waard! - word je je bewust wat een vreselijke uitwerking alcohol kan hebben op een ongeboren kind. Eén glas met een alcoholische drank kan al blijvende negatieve gevolgen hebben! En je zou tegen iedere toekomstige moeder willen zeggen: laat het toch alsjeblieft uit je hoofd om alcohol te drinken als je zwanger bent! Neem geen enkel risico op dit punt.


Feiten
Gelukkig zijn er heel veel aanstaande moeders die alcohol laten staan tijdens de zwangerschap. Desondanks worden in de West-europese landen 1 - 3 kinderen (per 1000) geboren met het FAS-syndroom. Zij vormen echter maar een deel van de 10 tot 12 geboorten die een hersenbeschadiging oplopen als gevolg van alcoholgebruik door de moeder.
In de USA worden de maatschappelijke kosten van een FAS-geboorte berekend op 5 miljoen dollar!

Wil je reageren? Schrijf gerust naar thv@fastmail.com Elke serieuze reactie wordt beantwoord!

Agatha Christie - "Vijf kleine biggetjes"

Vanuit mijn betrokkenheid bij de boekafdeling van de 2ehandswinkel die onze geloofsgemeenschap hier exploiteert ten gunste van derdewereld-projekten, heb ik het laatste jaar wat breder gelezen dan ik normaal doe. Zo las ik het afgelopen jaar twee detectives van Agatha Christie: "Moord in de Orient-Expres (1959)" en recent "Vijf kleine biggetjes".

De titel van het laatste boek verwijst naar een Engels vingerversje, zoiets als "Naar bed, naar bed, zei Duimelot, eerst nog wat eten zei Likkepot", waarbij elk van de vijf personen rondom het slachtoffer, de moord op hun geweten kunnen hebben.

Het verhaal is niet meer echt van deze tijd, maar het origineel kwam dan ook uit in 1941. Het gaat om een eigenzinnige kunstenaar uit de "betere" stand van de bevolking die als het verhaal begint 16 jaar eerder werd vermoord door vergiftiging. De rechtbank kwam indertijd tot eenduidig bewijs dat de vrouw van het slachtoffer de schuldige was. De nu volwassen geworden dochter van de inmiddels overleden moeder wil de zaak echter opnieuw uitgezocht hebben en wendt zich tot Poirot, de superdetective: altijd in balans, zakelijk, op feiten afgaand en iemand die altijd weer door strikt logisch denken met behulp van schijnbaar betekenisloze gegevens tot de oplossing van het drama weet te komen. Daarmee lijkt Poirot (lees Agatha Christie zelf) de personificatie te zijn van de intelligentie zelf. Eigenlijk niets wijst op een menselijke Poirot. Hij lijkt daarin op de eveneens Engelse Sherlock Holmes van Sir Arthur Doyles, die net als Poirot als een arrogante superintelligente misdaadspeurder wordt voorgesteld.

De moord op zich is het enige dat van belang is in het verhaal. Daarmee is het nauwelijks meer dan een onderhoudend puzzelboek waar ieder op zoek mag gaan naar de vermeende moordenaar. Je leest het ter verstrooiing, meer niet. Probleemterreinen in de samenleving of andersoortige vragen die inherent zouden kunnen zijn aan het drama komen eenvoudig weg niet aan de orde, zoals dat wel het geval is in moderne misdaadromans. Misschien zegt dat overigens wel iets over hoe de bovenlaag van de bevolking in die tijd keek naar misdaad: als iets dat geheel op zich zelf staat! Daarin zie je hoe ook schrijvers kind van hun tijd zijn!

Op zich is dat echter wel weer interessant om te zien. Het spiegelt ook het geloof in de rede dat in de 1e helft van 20e eeuw nog voluit algemeen heerste. Nadat de Volkenbond mislukte met haar doelstelling om na de 1e wereldoorlog verdere oorlogen in het vervolg te voorkomen en de miljoenenslachtingen van de 2e wereldoorlog een gruwelijk feit waren, begonnen velen te twijfelen aan de mogelijkheden van het menselijk verstand als bron van alle oplossingen.

Na twee Christies houd ik het nu voor gezien. Mij heeft het buiten dat wat ik eerder opmerkte niet veel te zeggen.